Help! Mijn kind gaat naar het VMBO

Gaan jouw kinderen naar het VMBO? Zul je je misschien afvragen na het lezen van deze titel. Nee, mijn kinderen niet. Dat wil zeggen nu nog niet. Mijn zoon zit momenteel in groep 4 en mijn dochter in groep 2. Dat is nog iets te vroeg om te kunnen zeggen welke kant ze opgaan als ze eenmaal de basisschool verlaten.

Het gaat mij om de aflevering van Radar gisteren. Zij sprongen uitgebreid in op dit onderwerp en ik moet zeggen dat het me verbaasd, de minderwaardige houding die tegenwoordig blijkbaar heerst over kinderen die naar het VMBO gaan. Iets dat ik eigenlijk helemaal niet ken uit mijn tijd. Ik heb zo'n twintig jaar geleden Mavo gedaan en daar is nooit negatief over gepraat. Het is zeker niet met alles zo, maar in dit geval kun je je toch echt afvragen of  het vroeger niet beter was.

Jij wil kapster worden?

Een paar jaar geleden ving ik een gesprek op tussen mijn oudste nicht en haar zus. Het ging om de dochter van oudste nicht. Het meisje zat toen in groep 7 en wilde graag kapster worden en daar was haar moeder niet over te spreken. Zus was het helemaal met haar eens. Kapster worden?! Je kunt zoveel meer! Dat meisje moet maar doorleren en uiteindelijk op het HBO terechtkomen.

Ik heb me toen echt afgevraagd wat er nou mis is met kapster zijn. Het lijkt mij een prima beroep en als dat is waar je hart ligt. Iets wat je graag doet en ook goed kan, waarom niet? De moeder van de beste vriendin van mijn dochter is kapster en zij heeft een goedlopende eigen zaak waar ze niet alleen zelf knipt, maar ook een stuk of vier kapsters in dienst heeft. Dan heb je het toch aardig voor elkaar lijkt mij.

Met de uitzending van Radar gisteren, viel bij mij het kwartje. Kapster werd in één zin genoemd met loodgieter. Beroepen waar minderwaardig over gedacht zou worden. In mijn tijd waren het beroepen als schoonmaker en vuilnisman waar minder over gedaan werd. Maar blijkbaar gaat het tegenwoordig om beroepen die vrij normaal zijn. Worden ze dan minder betaald? Volgens de man die gisteren werd geïnterviewd was dit zeker niet het geval. Het ligt aan de status.

Zorgelijk

En daar ligt in mijn ogen een ontwikkeling die ik zorgelijk vind. Tenslotte gaat het om ruim de helft van de kinderen die naar het VMBO gaan. En waarbij vroeger MAVO prima was, hoort dit tegenwoordig bij het VMBO en wordt ook daar minder naar gekeken.

Het doet me denken aan een neef en nicht die ik inmiddels zo’n twintig jaar, misschien wel langer, niet meer heb gezien. Heel de familie komt jaarlijks naar de verjaardag van mijn oma. Ze is al 93, in maart wordt ze 94 en ik vind het zeker bewonderenswaardig dat iemand zo’n hoge leeftijd kan halen. Iedereen is er behalve die ene neef en nicht. Blijkbaar vinden zij oma niet belangrijk genoeg of voelen ze zichzelf gewoon te goed voor de familie. Ook op andere grote feesten zijn ze nergens te bekennen. Ze worden wel degelijk uitgenodigd, maar ze willen die moeite gewoon niet doen. Ik denk dat ze iets vergeten zijn. Zonder mijn en hun oma, was hun moeder er niet geweest en zonder hun moeder waren zij er niet. Oma heeft ze iets heel belangrijks gegeven, het leven. 

Als mijn oom en tante het over hun kinderen hebben gaat het vooral om die nicht. Zij heeft VWO gedaan, daarna rechten studie, advocaat en inmiddels werkt ze als docent bij de universiteit, daarnaast kan ze als rechter ingezet worden. Natuurlijk mogen haar ouders daar met recht trots op zijn, maar hoe zit het dan met haar broer? Daar hoor je nauwelijks iets over. Reden, hij doet het niet zo goed als zijn zus. Hij heeft maar MAVO gedaan, daarna de horeca in gegaan als keukenhulp en het laatste wat we erover hoorden was dat hij kelner is. Alsof die neef minder belangrijk is als die nicht. En zo lijkt er over de kinderen van tegenwoordig gepraat te worden. We zijn trots op degene die HAVO/ VWO gaan doen, maar degene die uiteindelijk VMBO gaan doen …

Het gaat om meer dan de helft en waarom zou je niet trots op ze kunnen zijn? Wat is onze wereld zonder kapster, loodgieters, verzorgende in het verzorgingstehuis, automonteurs enz. Volgens mijn man wordt dit in de toekomst door robots gedaan, maar willen wij dit wel? Gezellig praten over de dag, kinderen enz terwijl die robot mijn haar doet. En moeten bejaarden wel zo blij zijn als een robot ze komt verzorgen? Een robot kan misschien het werk doen, maar hoe zit het met het sociale aspect? 

Schooladvies

En dan kwam er nog iets anders naar voren dat net zo zorgelijk is. Blijkbaar krijgen kinderen een lager advies voor het vervolg onderwijs. Waarom? De scholen willen een zo hoog mogelijk slagingspercentage en daarmee leerlingen die makkelijk door hun studie wandelen. Blijkbaar worden scholen er op afgestraft als een kind er langer overdoet.

De gezonde school

Steeds meer kinderen krijgen last van overgewicht. Is er een kind jarig, dan mag er getrakteerd worden. Je ziet geregeld, een zak chips, cake of snoep voorbij komen. Een keer moet natuurlijk kunnen, maar wat als er dertig kinderen in de klas zitten en je bijna wekelijks zo’n traktatie voorbij ziet komen? En dan wordt er nog op sport en de clubjes getrakteerd. Zo ontstond het idee voor een gezonde school. Een school die er op let dat kinderen alleen maar gezonde dingen krijgen. Maar is dit wel zo ideaal als dat het lijkt?

Traktatie

Mijn kinderen zitten op zo’n gezonde school. Aan het begin van dit schooljaar hebben ze er zelfs een plakkaat voor gekregen. Om te beginnen zijn de traktaties een ware uitdaging. Hoe leuk is het om fruit te trakteren als ze dit elke dag al krijgen? Een banaan met Minion jasje blijft nou eenmaal nog steeds een banaan. Het is een behoorlijke uitdaging om iets leuks te verzinnen dat ook nog gezond is. Zeker als je niet altijd tijd hebt om lang met zo’n traktatie bezig te zijn.

Dochter heeft de laatste twee jaar op een gepimpt krentendoosje getrakteerd. Vorig jaar waren het vlinders, dit jaar. Dit jaar Frozen. Heel leuk bij kleuters, maar daar kun je vanaf groep 3 echt niet mee aankomen. Vorig jaar trakteerde zoon op een bekertje popcorn. Gezonder dan chips, maar je kunt je afvragen of al die suiker erop wel zo gezond is. Gelukkig was het goedgekeurd. Dit jaar had ik fruitbonbons gemaakt. Een beetje mislukt en een groot deel van de kinderen lustte geen chocolade. Dat gaan we volgend jaar dus niet meer doen.

Maar het kan nog erger. Dochter heeft voor de kleuterschool op de peuterspeelzaal gezeten. Deze is aangesloten bij de kinderopvang. Toen dochter afscheid mocht nemen, kreeg ik een papier mee voor de traktatie. Wat mocht niet: snoep, chips, cake, kaas en worst (vanwege vet), alle andere ongezonde dingen en uitdeelcadeaus. Wat wel mocht, doosje krenten, fruit, rijstwafel.

De dochter van een andere moeder nam een paar maanden voor mijn dochter afscheid. Zij had op een satéprikker druiven geregen. Op de voorste druif waren met chocoladestift gezichtjes getekend. Tijdens het trakteren werden de gezichten er afgeveegd, want zelfs die druppel chocola was verboden.

Ik denk dat ik met mijn traktatie aardig was geslaagd. Dochter is eind oktober jarig. Ik had sinaasappels uitgehold en daar (als bij een pompoen) gezichten in gemaakt. Vervolgens vulde ik de sinaasappel bakjes met gemengd fruit. De leidster heeft ze grondig geïnspecteerd om te kijken of er toch echt niks ongezonds tussen zat en gelukkig werden ze goedgekeurd.

Terugkomend op de school waar mijn kinderen nu opzitten. Natuurlijk zijn er altijd ouders die dit gezonde labeltje negeren en toch met cake of iets anders ongezonds aankomen. Laatste hoorde ik van een moeder dat ze hier strenger bij optreden. Haar zoon was een paar weken geleden jarig en trakteerde op iets met peperkoek. Zoon werd hier door de juf op aangesproken, later kreeg deze moeder van de juf te horen dat haar traktatie echt niet kon.

Overblijven

Sinds een paar weken help ik mee met het overblijven en ook daar wordt gelet op gezond. Brood, het liefst bruin. De keuze van het beleg is gelukkig nog vrij. Geen zogenaamde ‘gezonde’ koek of peperkoek. Een krentenbol mag, net zoals een rijstwafel of crackers. Wat drinken betreft, dit krijgen ze tijdens het overblijven. De kinderen mogen kiezen tussen melk, water, soep, thee en thee met suiker. Momenteel is er over dat laatste een discussie. Een aantal ouders klaagde over de suiker, want als ze thuis komen krijgen ze ook geen suiker in de thee. Tijdens het overblijven gebeurt dit wel. Een aantal overblijfmoeders vindt dit belachelijk. Wat maakt dat ene lepeltje suiker in de thee nou uit? Een paar keer hebben we de kinderen die dit wilde geteld en het bleek om een handvol thee met suikerdrinkers te gaan.

Gezonde school beter?

En dan rest er nog de vraag of zo’n gezonde school nou echt beter is. Ik weet het niet. Natuurlijk is het goed om ouders bewust te maken van wat wel en geen gezond eten is, maar is dit de taak van school? Wat heeft het voor zin om hier op school op te letten, als er thuis niks mee wordt gedaan. En dan moet het natuurlijk geen obsessie worden.

Vroeger zat ik met dertig kinderen in de klas. Ben ik nou echt zo veel slechter geworden van al die zakjes chips die toen werden getrakteerd?

Het perfecte kind

Laatst las ik een artikel wat mij verbaasde. Ik weet dat de technologie ver is, maar zover? Het komt er op neer dat je je eigen kind kan samenstellen. De genen van een embryo kunnen worden aangepast. Natuurlijk is het een mooie ontwikkeling als het gaat om erfelijke aandoeningen en ziektes. Het is fantastisch voor stellen die drager zijn van zo'n aandoening of ziekte om op deze manier zeker te zijn van een gezond kind. Maar hoe ver moet je gaan?

Met deze techniek kan je heel ver gaan. Denk aan haarkleur, oogkleur, bepalen of je kind wel of geen sproeten mag hebben, natuurlijk moet je kind intelligent zijn en het liefst ook atletisch. Maar of je dit ook echt moet willen? Ik weet het niet. Ik ben blij met mijn kinderen voor wie ze zijn. Hun genenpakket, zowel positief als negatief, maakt ze tot wie ze zijn. Unieke individuen die ik voor geen goud in de wereld zou willen missen. 

  

Prestatie maatschappij 

Het is niet alleen met het artikel dat ik laatst las, maar overal dat ik het idee heb dat je tegenwoordig moet streven naar een perfect kind. Op school worden kinderen vanaf groep 1 in de gaten gehouden met cito toetsen. Hun leerlijn wordt elk jaar gevolgd, maar zegt dit wel voldoende over de capaciteiten van je kind? 

Dreigt je kind motorisch achter te lopen? Fysiotherapie. Gaat het praten niet goed ? Logopedie. En dan kun je je afvragen waar de grens ligt. Het favoriete zinnetje van veel juffen is : 'Je moet er nu iets aandoen, hij is nog jong nu kan het nog.' Dat speelt heerlijk in op je schuldgevoel als ouder. Tenslotte wil je het beste voor je kind. Maar heeft je kind echt extra ondersteuning nodig als dit op school geroepen wordt? Fysiotherapie voor bijvoorbeeld alleen hinkelen of omdat je kind van net vier de pengreep nog niet goed beheerst? Natuurlijk moet je wel serieus nemen wat er gezegd wordt, maar zelf nadenken en je gezond verstand gebruiken is nog steeds nodig. 

Terugkerend onderwerp

Al vanaf groep 1 is er een onderwerp dat bijna elke ouderavond terugkerend is bij mijn zoon. Motorisch heeft hij een achterstand. In groep 1 heeft hij dan ook fysiotherapie gevolgd voor de grove motoriek. Niet alleen zijn motoriek hield hem tegen in zijn motorische ontwikkeling, maar ook angst. Hij was heel voorzichtig en durfde veel niet. Pas toen hij zijn angst overwon, zag je hem met sprongen vooruit gaan en kreeg hij steeds meer plezier in bewegen en gym. In groep 2 vond de juf het op dat gebied dan ook helemaal prima. Hij deed goed mee, probeerde het, had er plezier in en ach ze hoeven niet allemaal een topsporter te zijn, maar zijn fijne motoriek, tja daar moest aan gewerkt worden. Dus weer fysiotherapie. 

  

De fijne motoriek ging minder hard vooruit dan de grove. En tot grote ergernis van mijn kant was het oordeel van de fysiotherapeut wisselend. De ene week was zoon goed vooruit gegaan, maar de week er na zag ze geen verschil en dit kon in haar ogen alleen maar aan de ouders liggen. Er zal wel niet genoeg geoefend worden. Zucht, alsof ze een camera in ons huis heeft hangen en precies kan zien hoe veel we wel/niet oefenen. En de week daarna was het natuurlijk weer goed. Heerlijk zo'n jojo effect, not. Uiteindelijk dreigde zoon tegen het einde te lopen van de sessies die vergoed mochten worden. De fysiotherapeut had het idee dat het goed zou zijn om zoon verder te laten onderzoeken. Natuurlijk wil je het beste voor je kind en misschien zou dit beter zijn, of niet? 

Plakkertjes

Een punt dat voor veel discussie zorgde tussen man en mij. Ik neigde mee te gaan met de fysiotherapeut. Hij was vooral bang voor een stempel op onze zoon waar hij de rest van zijn leven aan vast zou zitten. Op zo'n moment is het lastig om de juiste beslissing te nemen. Je hebt nou eenmaal geen glazen bol en je weet niet wat de toekomst brengt. Inmiddels zijn we twee jaar verder en ik denk dat ik nu kan zeggen dat we toen een goede beslissing hebben genomen. We hebben de fysiotherapie gestopt en zijn zelf aan de slag gegaan met zoon. We hebben zijn juf gevraagd om oefeningen voor thuis en hebben dagelijks geoefend met het schrijven van letters. Dit leek veel beter te werken bij zoon dan al die sessies bij de fysiotherapeut.

In groep 3 ging het super. Schrijven was niet perfect, maar voldoende en acceptabel. Met gym deed hij goed mee en dat was prima. Dit ging goed tot het einde van het jaar. Anderen, hadden zoon gezien met gym en bij juf aangegeven dat hij misschien toch fysiotherapie moest volgen. Dit werd ons medegedeeld tijdens het laatste oudergesprek. In groep 4 werd hier op ingehaakt met opnieuw het favoriete zinnetje: 'Hij is nog jong, we kunnen er nu nog iets aandoen.' Extra motivatie van deze juf was dat ze verschil zag met het omkleden. En dan vraag ik me toch echt af of zoon nou fysiotherapie  moet volgen omdat hij wat langzamer is met omkleden? Deze keer hebben we hartelijk bedankt voor de fysiotherapie. Op school wordt er twee keer in de week gegymd. Zoon zit op judo en dan gaan we ook nog regelmatig fietsen en zwemmen.

Hoe perfect is jou kind?

En dan rest nog steeds de vraag hoe perfect moeten kinderen tegenwoordig zijn? Natuurlijk wil je graag als ouder dat je kind goed mee kan met de rest. Veel ouders vinden het heerlijk hun kinderen te vergelijken. Hoe snel hebben ze hun zwemdiploma? Hebben ze veel kinderfeestjes Hoe hoog scoren ze met de cito's? En zo zijn er tal van punten waarmee ouders vergelijken. Maar het feit blijft dat kinderen individuen zijn en eigenlijk kun je ze niet met elkaar vergelijken. Ze hebben allemaal wel iets wat ze wel goed kunnen en iets waar ze wat minder goed in zijn.

A, B, C hype?

Elke ouder zal er vroeg of laat mee te maken krijgen, het A B C en dan bedoel ik niet het alfabet, maar de zwemdiploma’s. Ik kan me nog goed herinneren dat dit vroeger helemaal niet zo belangrijk leek. Natuurlijk ging je op zwemles, maar de meesten hielden op na het A diploma. Een aantal ging door voor B en een enkeling durfde het aan om verder te gaan voor C.

Geen zwemdiploma

Zelf heb ik geen zwemdiploma’s, toch kan ik zwemmen. Ik heb wel op zwemles gezeten. Leerde netjes zonder plank en uiteindelijk ook zonder kurk te zwemmen. Dit ging prima tot het dillema waar veel ouders tegenwoordig nog steeds tegen aan lopen. Naast zwemles zat ik ook op ballet. De zwemles tijd veranderde en kwam op dezelfde tijd als ballet. Aangezien je geen twee dingen tegelijk kan doen mocht ik van mijn moeder kiezen. Ik koos voor ballet en dat vond ze prima. Tenslotte kon ik zwemmen en in die tijd kreeg je nog schoolzwemmen. Mijn moeder dacht dat ik daarmee wel een diploma zou halen, helaas was dit niet zo.

Ook al had ik geen diploma’s. Ik ging gewoon met de rest het diepe in. Op een gegeven moment leerde ik van vriendinnen duiken. Nooit heeft er iemand er aan getwijfeld of ik daar wel thuis hoorde. Toen ik oud genoeg was om alleen naar het zwembad te gaan, ging ik elk weekend baantjes zwemmen. Dit ben ik regelmatig blijven doen, tot ik kinderen kreeg. Eerlijk gezegd zou het me niet verbazen als ik beter kan zwemmen dan mijn broer die wel zijn A en B heeft, maar sinds het halen van zijn diploma’s nauwelijks te vinden is in het zwembad.

Iedereen voor C

En dan weer terug naar het nu. Tegenwoordig lijkt het wel een hype dat kinderen niet alleen A, maar ook B en het liefst zelfs C moeten halen en dat met eisen die vele malen strenger zijn dan in mijn tijd. Kinderen moeten tegenwoordig bij A al meer kennen dan vroeger het A en B samen.

Mijn zoon heeft na ruim twee jaar zijn A gehaald. Hij is misschien niet de snelste, maar vindt het superleuk om te zwemmen. Elke week is hij vol enthousiasme naar de les gegaan. Drie maanden na zijn A heeft hij B gehaald en drie maanden later volgde C. Ik weet niet of we zo lang door waren gegaan als hij er op een gegeven geen zin meer in had, maar dat hij ze alle drie heeft, daar ben ik uiteraard trots op.

Mijn dochter zit momenteel in badje 7. Als ze dit badje heeft gehaald mag ze verder voor het A badje. Bij haar zwemschool zwemmen ze drie keer het examenprogramma, daarna mogen ze op. Met badje 7 moeten ze daarom alles kennen, wat ze voor het A moeten kennen. Ook zij is niet de snelst. Ze zit al bijna twee jaar op zwemles. Inmiddels krijgt ze al weer twee maanden extra zwemles. In eerste instantie voor de borst en rugcrawl, nu ook voor het gat. Een maand terug lukte het gat nog, daarna ineens niet meer. Gelukkig is het vandaag wel goed gegaan met het gat tijdens de extra zwemles. Het is te hopen dat dit de volgende keer weer lukt tijdens de gewone les, anders is het maar de vraag of ze het eerstvolgende examenmoment voor badje 7 door mag.

Of is A voldoende?

Man gaat binnenkort voor zichzelf beginnen. Nu hebben we een leaseauto. Eind deze maand moet hij hem inleveren. Het zwembad waar dochter zwemles volgt, is niet naast de deur. Half uur rijden. Zonder auto is het lastig om er te komen. Reden dat we ondanks de afstand voor dit zwembad hebben gekozen, is omdat er geen chloor in het water zit. 

Het gevolg van geen auto is dat dochter naar een ander zwembad dichterbij zou moeten (een zwembad dat wel haalbaar is met fiets en bus) als ze door wil gaan voor haar B. Om die reden heb ik mijn dochter een maand geleden gevraagd wat ze wil. Toen zei ze dat ze naar haar A wil stoppen en op turnen wil. Eigenlijk had ik me al weggelegd bij deze beslissing. Tot man deze week een opdracht voor 2 dagen in de week kreeg voor in ieder geval de eerste drie maanden van het nieuwe jaar. Hij is er nog niet over uit hoe hij het met vervoer wil gaan doen. Misschien een huurauto of shortlease. Met drie maanden langer een auto, wordt het halen van een B diploma bij het zwembad waar dochter nu zwemt mogelijk. Maar het kan ook zijn dat man voor een OV chipkaart gaat en we dan geen auto hebben.

Het doel van zwemles blijft leren zwemmen en ik heb het idee dat dochter dat (ook al zou ze alleen A hebben) zeker kan.

Blijven zwemmen

Ik denk dat dat het belangrijkste is. Of een kind nou A, B of C heeft, dat je blijft zwemmen.

Het geheim van Sinterklaas

Iedere ouder kent het geheim van Sinterklaas. Vroeger waren wij er van in de ban. De avonden waarop je je schoen mocht zetten. En maar hopen dat je de volgende dag er iets in hebt. Vaak was het iets lekkers, chocoladekikkers, chocoladesigaretten, pepernoten of een mandarijntje. De Sinterklaas intocht was een happening waar het hele gezin naar keek. En dan was er natuurlijk de intocht in ons eigen dorp waar je echt bij wilde zijn. Pieten hadden hun zak vol pepernoten en snoepjes die uitgedeeld werden. Voor Sinterklaas maakte je een mooie tekening. Het is een magische tijd waar ik nog steeds goede herinneringen aan heb. Iets wat ik ook voor mijn eigen kinderen wil. Ik was acht toen ik het geheim van Sinterklaas ontdekte. Een vriendin vertelde dat hij niet echt bestond. Eerst was ik verontwaardigd. Hoe durfde zij dat te zeggen. Hij bestond wel! Later dacht ik er over na en begon ik twijfelen. Bestond hij wel? Ik vroeg het aan mijn moeder en kreeg toen de waarheid te horen.

Mijn kinderen geloven beide en nu mag ik zelf Sinterklaas spelen. Voorpret met schoencadeautjes, pepernoten en de cadeautjes uitzoeken voor pakjesavond zelf. Dit zal het laatste jaar zijn voor zoon om te geloven. Man en ik hebben besloten dat we het hem zelf gaan vertellen. Hij is 8 en zit in groep 4. Eigenlijk sta ik er van te kijken dat hij zo goedgelovig is. Zelf die gekleurde Pieten bij het Sinterklaasjournaal laten hem niet twijfelen. In zijn ogen zijn het nog steeds Pieten. Dat die Sinterklazen er verschillend uitzien, daar heeft hij nooit iets over gezegd. Ook niet dat ze wel eens op meerdere plaatsen tegelijk zijn. Ik heb hem nooit iets hoeven vertellen over hulpsinterklazen. En dat ondanks hij elk willekeurig figuur van een pretpark of tv nep vindt. Hij is altijd heel kritisch geweest. Een kind dat bij alles doordenkt.

Natuurlijk kunnen we hem in de waan laten en wachten tot hij zelf gaat twijfelen. Reden dat man en ik besloten hebben om het hem te vertellen is de leeftijd en het feit dat ze volgend jaar in groep 5 surprise gaan doen. Met acht jaar zijn er al veel kinderen die niet meer geloven. Dat maakt het risico groter dat hij het van een vriendje hoort. Ik heb het liever dat hij het van ons zelf hoort.

We wachten nog even een paar dagen. Ook voor de opa's en oma's is het leuk dat beide kinderen nog geloven en helemaal opgaan in de magie van Sinterklaas. Zes december heeft dochter dansles en dat is het moment dat wij zoon het geheim van Sinterklaas gaan vertellen.

Over mij

Als moeder van een zoon en dochter maak je het een en ander mee tijdens de opvoeding. Ik wil mijn belevenissen met mijn kinderen delen.

Op het moment van schrijven ben ik 34. Mijn zoon is 8 zit in groep 4 en dochter 6 zit in groep 2. Naast schrijven, schilder ik en vind ik het leuk om te fotograferen. Schrijven doe ik in de brede zin van het woord. Ik schrijf voor het web, kinderboeken en soms doe ik mee met verhalenwedstrijden waar ik korte fictie verhalen voor schrijf.

Voor wie denkt dat mijn leven perfect is, dat is het zeker niet, maar gelukkig ben ik wel. Een half jaar na de geboorte is er bij mij een b12 tekort geconstateerd. Iets wat niet over gaat en waar ik de rest van mijn leven van blijf houden. Nu jaren later zet ik nog steeds bijna wekelijks een spuit om klachten, zoals tintelingen en pijnsteken in mijn handen en voeten voor te blijven. De vermoeidheid blijft helaas. Je kunt er over klagen, maar uiteindelijk zul je het er beste van moeten maken en dat probeer ik ook.

Deze blog zal gaan over de herkenbare dingen in het leven van veel moeders, maar ook over minder herkenbare.