Het perfecte kind

Laatst las ik een artikel wat mij verbaasde. Ik weet dat de technologie ver is, maar zover? Het komt er op neer dat je je eigen kind kan samenstellen. De genen van een embryo kunnen worden aangepast. Natuurlijk is het een mooie ontwikkeling als het gaat om erfelijke aandoeningen en ziektes. Het is fantastisch voor stellen die drager zijn van zo'n aandoening of ziekte om op deze manier zeker te zijn van een gezond kind. Maar hoe ver moet je gaan?

Met deze techniek kan je heel ver gaan. Denk aan haarkleur, oogkleur, bepalen of je kind wel of geen sproeten mag hebben, natuurlijk moet je kind intelligent zijn en het liefst ook atletisch. Maar of je dit ook echt moet willen? Ik weet het niet. Ik ben blij met mijn kinderen voor wie ze zijn. Hun genenpakket, zowel positief als negatief, maakt ze tot wie ze zijn. Unieke individuen die ik voor geen goud in de wereld zou willen missen. 

  

Prestatie maatschappij 

Het is niet alleen met het artikel dat ik laatst las, maar overal dat ik het idee heb dat je tegenwoordig moet streven naar een perfect kind. Op school worden kinderen vanaf groep 1 in de gaten gehouden met cito toetsen. Hun leerlijn wordt elk jaar gevolgd, maar zegt dit wel voldoende over de capaciteiten van je kind? 

Dreigt je kind motorisch achter te lopen? Fysiotherapie. Gaat het praten niet goed ? Logopedie. En dan kun je je afvragen waar de grens ligt. Het favoriete zinnetje van veel juffen is : 'Je moet er nu iets aandoen, hij is nog jong nu kan het nog.' Dat speelt heerlijk in op je schuldgevoel als ouder. Tenslotte wil je het beste voor je kind. Maar heeft je kind echt extra ondersteuning nodig als dit op school geroepen wordt? Fysiotherapie voor bijvoorbeeld alleen hinkelen of omdat je kind van net vier de pengreep nog niet goed beheerst? Natuurlijk moet je wel serieus nemen wat er gezegd wordt, maar zelf nadenken en je gezond verstand gebruiken is nog steeds nodig. 

Terugkerend onderwerp

Al vanaf groep 1 is er een onderwerp dat bijna elke ouderavond terugkerend is bij mijn zoon. Motorisch heeft hij een achterstand. In groep 1 heeft hij dan ook fysiotherapie gevolgd voor de grove motoriek. Niet alleen zijn motoriek hield hem tegen in zijn motorische ontwikkeling, maar ook angst. Hij was heel voorzichtig en durfde veel niet. Pas toen hij zijn angst overwon, zag je hem met sprongen vooruit gaan en kreeg hij steeds meer plezier in bewegen en gym. In groep 2 vond de juf het op dat gebied dan ook helemaal prima. Hij deed goed mee, probeerde het, had er plezier in en ach ze hoeven niet allemaal een topsporter te zijn, maar zijn fijne motoriek, tja daar moest aan gewerkt worden. Dus weer fysiotherapie. 

  

De fijne motoriek ging minder hard vooruit dan de grove. En tot grote ergernis van mijn kant was het oordeel van de fysiotherapeut wisselend. De ene week was zoon goed vooruit gegaan, maar de week er na zag ze geen verschil en dit kon in haar ogen alleen maar aan de ouders liggen. Er zal wel niet genoeg geoefend worden. Zucht, alsof ze een camera in ons huis heeft hangen en precies kan zien hoe veel we wel/niet oefenen. En de week daarna was het natuurlijk weer goed. Heerlijk zo'n jojo effect, not. Uiteindelijk dreigde zoon tegen het einde te lopen van de sessies die vergoed mochten worden. De fysiotherapeut had het idee dat het goed zou zijn om zoon verder te laten onderzoeken. Natuurlijk wil je het beste voor je kind en misschien zou dit beter zijn, of niet? 

Plakkertjes

Een punt dat voor veel discussie zorgde tussen man en mij. Ik neigde mee te gaan met de fysiotherapeut. Hij was vooral bang voor een stempel op onze zoon waar hij de rest van zijn leven aan vast zou zitten. Op zo'n moment is het lastig om de juiste beslissing te nemen. Je hebt nou eenmaal geen glazen bol en je weet niet wat de toekomst brengt. Inmiddels zijn we twee jaar verder en ik denk dat ik nu kan zeggen dat we toen een goede beslissing hebben genomen. We hebben de fysiotherapie gestopt en zijn zelf aan de slag gegaan met zoon. We hebben zijn juf gevraagd om oefeningen voor thuis en hebben dagelijks geoefend met het schrijven van letters. Dit leek veel beter te werken bij zoon dan al die sessies bij de fysiotherapeut.

In groep 3 ging het super. Schrijven was niet perfect, maar voldoende en acceptabel. Met gym deed hij goed mee en dat was prima. Dit ging goed tot het einde van het jaar. Anderen, hadden zoon gezien met gym en bij juf aangegeven dat hij misschien toch fysiotherapie moest volgen. Dit werd ons medegedeeld tijdens het laatste oudergesprek. In groep 4 werd hier op ingehaakt met opnieuw het favoriete zinnetje: 'Hij is nog jong, we kunnen er nu nog iets aandoen.' Extra motivatie van deze juf was dat ze verschil zag met het omkleden. En dan vraag ik me toch echt af of zoon nou fysiotherapie  moet volgen omdat hij wat langzamer is met omkleden? Deze keer hebben we hartelijk bedankt voor de fysiotherapie. Op school wordt er twee keer in de week gegymd. Zoon zit op judo en dan gaan we ook nog regelmatig fietsen en zwemmen.

Hoe perfect is jou kind?

En dan rest nog steeds de vraag hoe perfect moeten kinderen tegenwoordig zijn? Natuurlijk wil je graag als ouder dat je kind goed mee kan met de rest. Veel ouders vinden het heerlijk hun kinderen te vergelijken. Hoe snel hebben ze hun zwemdiploma? Hebben ze veel kinderfeestjes Hoe hoog scoren ze met de cito's? En zo zijn er tal van punten waarmee ouders vergelijken. Maar het feit blijft dat kinderen individuen zijn en eigenlijk kun je ze niet met elkaar vergelijken. Ze hebben allemaal wel iets wat ze wel goed kunnen en iets waar ze wat minder goed in zijn.